Het leven is vooruitzien, moeten de rasechte Vastelaovend-vierders hebben gedacht toen ze de rammen afgelopen najaar zorgvuldig gepland bij de ooien lieten. Elke ram kreeg een spons met gekleurde inkt ondergebonden en werd zo’n 2 weken bij de kudde gelaten, zodat we aan de kleur billen van de ooien precies wisten in welke periode zij hun lammeren zouden verwachten. Begin dit jaar kregen alle medewerkers een gekleurd rooster toegestuurd: een geel vlak liet zien dat ‘geelgedekte’ schapen zouden beginnen, gevolgd door een groen vlak voor de ooien met een groene kont. Daarna  een wit vlak van een dag of tien. Schapen met witte billen? Nee. Herders met rood-geel-groene wangen! Er bleek zorgvuldig om de Vastelaovend heen gepland, zodat de mens kon vieren zonder dat de dieren er onder zouden lijden. Om na carnaval tot ver in april door te gaan met de

Wie had vorig jaar rond deze tijd kunnen bevroeden dat een herder met wat schaapjes veel meer zou worden dan een kersttafereeltje? Wie had kunnen bedenken dat een lang voor onmogelijk gehouden droom tijdens één avond bij een vuurkorf ineens een mogelijkheid bleek? Wie had durven hopen dat deze mogelijkheid ook daadwerkelijk realiteit werd? Ja. Er is veel nagedacht, veel gepraat, veel geschreven en veel gezocht het afgelopen jaar. Maar ook zoveel gevonden: een visie, mensen, een locatie, partners, veel groen, heel veel schapen en vertrouwen. Terug kijkend op het afgelopen half jaar waarin we écht zijn gestart, is er al zo veel gebeurd: we plaatsten een eigen keet, kregen 2500 m2 grond voor een Vriendentuin in bruikleen en werden lid van de Coöperatie Limburgse Zorgboeren. Fantastisch natuurlijk, maar vooral als ondersteuning van waar het allemaal om draait: zorgdragen. Voor elkaar, voor de natuur, het milieu en de medemens.

Gisteren ben ik namens De Zorgdragerij naar de 2e Roermondse Beursvloer geweest. Met een stapel folders onder de arm wat onwennig het gebouw binnengestapt waar het allemaal zou gebeuren, maar waarbij ik nauwelijks een voorstelling had van wát er allemaal zou gebeuren. Even terug: een aantal weken geleden werd ik door iemand op de hoogte gebracht van het begrip Beursvloer.  De Beursvloer is van oorsprong een initiatief van Vereniging NOV, het branchenetwerk van vrijwilligersorganisaties. In 1996 organiseerde zij de eerste landelijke Beursvloer in de Beurs van Berlage te Amsterdam. In 2002 kreeg het idee vervolg in andere steden en vond de eerste lokale Beursvloer plaats. Met nu dus voor de 2e keer een Roermondse editie, georganiseerd door De Roermondse Uitdaging. Op elke Beursvloer krijgen maatschappelijke organisaties zoals De Zorgdragerij en bedrijven de kans om iets voor elkaar te betekenen. Vraag

Na een proces van informeren, inlezen en inschrijven is het nu een feit: De Zorgdragerij is officieel lid van de Coöperatie Limburgse Zorgboeren (CLZ). Dat betekent dat we vanaf november kunnen samenwerken met andere zorgboerderijen, dat onze kwaliteit geborgd wordt én dat deelnemers eenvoudiger voor dagbesteding bij ons in aanmerking kunnen komen! Heel goed nieuws waarop tijdens het werk werd geproost met een kop koffie en een taartje!

Nou, dat is is lastig uit te leggen. Niet omdat het ingewikkeld werk is, maar omdat het heel veelzijdig werk is. De seizoenen veranderen steeds, de groep waarmee we werken, de klussen die op ons pad komen en de ontwikkelingen die horen bij een nieuwe organisatie. Maar om het toch een beetje concreter te maken, volgt hier een -absoluut niet volledige- lijst met werkzaamheden op De Zorgdragerij: Het erf – Stal vegen – Voorplaats vegen – Hooi halen en verdelen over ruiven – Vrijmaken erf van onkruid en/of puin – Helpen bij lichte bouwklussen: zand verplaatsen; stenen sjouwen et cetera VriendenTuin – Ontginnen van de grond: maaien en zeisen – Uittrekken planten; knippen van takken en struiken – Zagen van boompjes – Stammen en stamresten uitgraven – Puin verzamelen – Egaliseren, omploegen en bemesten van de grond – Plaatsen afrastering – Groenten en fruit