Zorgen
Vanavond om 20 uur werd er in Nederland massaal geklapt voor de zorgverleners. Brok in de keel; wat een saamhorigheid in het land waar wij juist nu enorm trots op zijn. Maar ook: wat een tegenstrijdigheid. Want zo voelt het óók. Laat ik voorop stellen dat wij ons volledig kunnen vinden in de maatregelen om deze crisis het hoofd te bieden. Maar het voelt zó naar om geen dagbesteding te kunnen bieden! Juíst nu er zoveel gespreksstof is. Juíst nu er zoveel emoties en onzekerheden zijn. Juíst nu het groepsgevoel maar ook de eenzaamheid groter is dan ooit. Vijf jaar geleden openden wij onze zorgboerderij waarvan de grootste waarde in de naam te lezen is. En dat is, nu het zo hard nodig is, hetgeen wat wij niet kunnen bieden. In ieder geval niet zoals we zouden willen. Om begrijpelijke